image1 image2 image3

Św. Wincenty Pallotti

Św. Wincenty Pallotti (1795 – 1850)

 

           

 

Wincenty Pallotti jest nie tylko wielkim Świętym, ale „świętym na czasie”, gdyż pragnienia jego stały się dziś bardziej zrozumiałe, a jego świętość bardziej pociągająca i godna naśladowania niż przed laty. Nie można działalności Świętego zamknąć w żadnym schemacie, ponieważ łamał dotychczasowe konwencje, kanony świętości, przedstawiał sobą "stare i nowe". Bóg dał Wincentemu możliwość poznania Boskiej nieskończonej Miłości i nieskończonego Miłosierdzia. Wincenty Pallotti twierdził, że najgłębszym motywem Bożej działalności jest Jego nieskończona Miłość, a ludzie stworzeni na obraz i podobieństwo Boga mają możliwość osiągnięcia podstawowego celu życia poprzez nieustanne trwanie w miłości do Boga i bliźniego. Jan Paweł II w swoim orędziu z okazji dwusetnej rocznicy urodzin św. Wincentego Pallottiego, skierowanym 21 kwietnia 1995 r. do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego, napisał: "Wyrażam moją radość z podjętych inicjatyw mających na celu ożywienie szczególnego charyzmatu, który św. Założyciel zostawił jako dziedzictwo. Ten dar Ducha niech będzie pobudką dla każdego do odnowy życia duchowego i do zjednoczenia apostolskich wysiłków, aby wobec świata dawać świadectwo o obecności Boga żyjącego, który jest Miłością Nieskończoną”.

            Księdza Pallottiego nazywano Apostołem Rzymu. Żył w Wiecznym Mieście w latach 1795 - 1850. Był zwyczajnym, pełnym gorliwości apostolskiej kapłanem diecezjalnym, mężem wielkich pragnień, człowiekiem zatopionym bezgranicznie w Bogu. Już za życia uważano go za świętego. Był duszpasterzem, nauczycielem, rektorem kościoła i profesorem, spowiednikiem, kaznodzieją, troskliwym ojcem ubogich i opiekunem chorych, więźniów, żołnierzy. Gościł u Papieży i był ich spowiednikiem. Napisał wiele książek i artykułów, tysiące listów. Niezmordowany promotor i organizator różnorakiej pomocy dla misji zagranicznych, kapłan spieszący z pomocą ubogiej ludności wiejskiej, organizator wieczornych szkół dla młodzieży, kierownik bractw i przewodniczący stowarzyszeń, katecheta uliczny, animator współpracy księży z ludźmi świeckimi. Umiał odczytywać i wyjaśniać znaki czasu.

            Był wielkim propagatorem zaangażowania ludzi świeckich w życie Kościoła. Prawie o sto lat uprzedził on odkrycie faktu, iż w świecie ludzi świeckich, do tego czasu biernym, ospałym, lękliwym i niezdolnym do wypowiadania się, istnieje wielka energia służenia dobru. Święty zapukał do sumienia ludzi wierzących, katolików świeckich i sprawił, że wytrysnęły zeń nowe emocje, przypomniał ludziom świeckim ich ogromną odpowiedzialność za obecność Boga wżyciu świata. W ten sposób zbudował więź pomiędzy duchowieństwem a laikatem, która stała się jedną z najbardziej uczęszczanych dróg duchowości współczesnego Kościoła. Nie było siły, która mogłaby zatrzymać Pallottiego na tej drodze, a potężne przeszkody, które pojawiały się ze strony hierarchów w tamtych czasach pokonywał modlitwą, cierpieniem, wyjaśnieniami i bezgranicznym posłuszeństwem wobec Kościoła.

            Zmarł 22 stycznia 1850 r. około godz. 21.45 w swoim domu przy kościele p.w. Świętego Zbawiciela z powodu ciężkiego przeziębienia, którego nabawił się zimnej i deszczowej nocy, gdy oddał swój płaszcz biedakowi. Został pochowany 25 stycznia w krypcie kościoła Świętego Zbawiciela.

            Wincenty Pallotti stał się inspiratorem wielu dziejowych poczynań. 4 kwietnia 1835 r. powołał do życia Zjednoczenie Apostolstwa Katolickiego, charakteryzujące się nowatorskim programem duszpasterskim, który opierał się na współpracy świeckich i duchownych. Choć dzieło Apostolstwa Katolickiego umocniło się i rozwinęło dopiero w XX wieku, stało się skutecznym narzędziem ewangelizacji o zasięgu światowym. Do dziś centralną część tego dzieła stanowią Księża i Bracia Pallotyni oraz Siostry Pallotynki. W roku 1854 Kongregacja Rozkrzewiania Wiary przemianowała Zjednoczenie na Pobożne Stowarzyszenie Misyjne, ale w 1947 r. Papież Pius XII przywrócił mu nazwę: Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego.

            Pallotyni na ziemiach polskich rozpoczęli działalność w 1907 roku, już trzy lata po zatwierdzeniu Stowarzyszenia. Pierwsze domy w Polsce otwarto w listopadzie 1907 roku Jajkowcach w diecezji lwowskiej i w Kleczy w diecezji krakowskiej. Oprócz pracy nad własnym uświęceniem zajmowali się udzielaniem Sakramentów, uczeniem chłopców katechizmu, prowadzeniem rekolekcji i misji oraz nawracaniem niewiernych. Nosili czarne sutanny z pelerynką i rzymski kapelusz.

            Proces beatyfikacyjny księdza Wincentego zainicjowano 13 stycznia 1887 r. Chociaż rozpoczął się bardzo wcześnie, bo w dwa lata po jego śmierci, trwał długo właśnie z powodu rozległej działalności, jaką sługa Boży prowadził. Papież Pius XI dnia 24 stycznia 1932 r. zatwierdził dekret o heroiczności cnót Pallottiego. Beatyfikowany został 22 stycznia 1950 r. przez papieża Piusa XII, a kanonizowany przez papieża Jana XXIII 20 stycznia 1963 r. Za cud potrzebny do kanonizacji świętego uznano uzdrowienie generała pallotynów ks. Wojciecha Turowskiego w 1950 roku.

            Święty przedstawiany jest w sutannie pallotyńskiej z krzyżem, wizerunkiem Matki Bożej Miłości lub księgą.

            Po 167 latach od śmierci, 67 latach od beatyfikacji i 54 latach od kanonizacji święty Wincenty Pallotti jest wciąż obecny przez posługę swoich duchowych córek i synów. Czeka również na tych, którzy będą dalej prowadzić Dzieła Miłości i Odpowiedzialności, które Chrystus powierzył ludziom.

            Święty Wincenty Pallotti, Ty poprzez swoje życie dałeś nam przykład gorącej miłości Boga i niestrudzonej gorliwości w trosce o zbawienie wszystkich ludzi. Wstawiaj się u Boga za nami, abyśmy przeniknięci miłością i ożywieni Twoim duchem, wiernie realizowali otrzymane powołanie apostolskie. Amen.

 

 

                                                                                          Bogumiła Puchała

 

    

CZĘSTO CZYTANE

Statystyka

Użytkowników:
57
Artykułów:
239
Odsłon artykułów:
278680
2019  Tygodnik Salwatorski   ©